Fysiotherapeute vertelt: terugblik op Therapy Trek Nepal

Roxanne: “We liepen door watervallen, over steile gladde weggetjes en langs heilige plekken”

Na een lange periode voorbereiden vertrokken we op 16 september met een groepje van vijf fysiotherapeuten dan eindelijk naar Nepal. Het land dat bekend staat om het Himalaya gebergte (met de Mount Everest als letterlijk hoogtepunt) en religie. Maar ook om de armoede en slechte faciliteiten die het land te bieden heeft aan de lokale bevolking. Vol met ideeën, maar met weinig verwachtingen landden we in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal. De verwachtingen hadden we zoveel mogelijk opengelaten en we lieten alles maar op ons af komen. We hadden namelijk geen idee wat ons te wachten stond de komende weken, vijf proefkonijntjes op reis…

 

Kathmandu sightseeing

De eerste twee dagen kregen we de kans om bij te komen in Kathmandu, en wat van de drukke stad te zien. We werden langs bijzondere plekken gebracht, en zagen ook al een beetje hoe de bevolking hier leeft: eenvoudig en vaak arm, maar toch tevreden en dankbaar voor wat ze hebben.

Wat opviel is dat de mensen hier erg geduldig zijn: in het chaotische verkeer wordt er opvallend rustig gereden. Ook kregen we een taalles waarin we de basics van de Nepalese taal leerden. De crematieplaats is iets wat bij mij het meeste indruk heeft gemaakt. Op een openbare en toeristische plek werden overledenen met heilig water gereinigd en vervolgens verbrand.

Bijzonder om te zien, maar niet geschikt voor mensen met een zwakke maag…

Aan de wandel met de Therapy Trek

Na deze twee sightseeing dagen begon dan echt waar we voor gekomen zijn: de trekking! De Lower Ganesh Himal Trek om precies te zijn. Vanuit Kathmandu moesten we eerst de hele dag rijden naar het startpunt. Eigenlijk was het alleen de eerste twee uur rijden, daarna vooral hobbelen. In de jeeps werden we alle kanten op geschud en kwamen we langs prachtige uitzichten en schattige dorpjes. Tijdens de trekking hoefden we onze tentjes niet op te zetten en te koken: er ging een team van vijftien man mee, bestaande uit gidsen, koks en sherpa’s, mannen die onze bagage dragen. Het voelt best onnatuurlijk dit te zien, een man die vaak nog kleiner en dunner is dan ons en doodleuk vijftig kilogram mee de berg op draagt. Maar hier verdienen zij hun brood mee, en ook hier lijkt men tevreden mee te zijn.

Na de eerste regenachtige nacht kregen we ’s ochtends al een paar patiënten uit een dorpje iets verderop. We konden dus gelijk al een beetje aan het werk, erg leuk! De paar dagen daarna bestonden vooral uit verder trekken naar de afgelegen gebieden, en dit was helemaal geen straf: iedere hoek die we voorbij liepen was er weer een totaal ander uitzicht en het was allemaal even mooi. Onderweg kwamen we af en toe een local tegen, iedereen begroette ons vriendelijk. We liepen door watervallen, over steile gladde weggetjes en langs heilige plekken. Dit alles maakte iedere stap van de trekking bijzonder.

Na de eerste lange wandeldag kwamen we op het hoogste punt van de trekking, dit was 2800 meter en het uitzicht was geweldig. Vanaf de vlakte waar we zaten konden we de besneeuwde bergtoppen zien, en we werden ook nog eens beloond met een prachtige zonsondergang. Helaas bleven we hier maar één nacht!

 

 

 

 

 

 

De indrukwekkende behandeldagen

De behandellocaties waren “anders” dan een Nederlandse praktijk: één behandeldag werd een basisschool speciaal voor ons gesloten, zodat wij deze konden gebruiken als behandelruimte.

Deze werkdag was mijn persoonlijke hoogtepunt: we werkten met twee patiënten in dezelfde galmende ruimte, met zo’n vijftig man buiten wachtend en de bevolking die zonder te vragen even mee kwam kijken. Heerlijk chaotisch!

Dit was een beetje hoe ik het mij had voorgesteld. We werkten de hele dag en zagen hier de meeste patiënten. We hadden het idee de meeste mensen wel te kunnen helpen, maar helaas waren er ook wat klachten waar we niks mee konden. Ook waren er wat mensen die het allemaal wel erg interessant vonden, en maar even een pijntje verzonnen om die slimme westerse mensen te kunnen zien. Dit maakte dat we aan het einde van de dag doodop, maar voldaan waren.

Het dorp waar we als laatste verbleven zat middenin de rijstvelden en langs een ruige rivier. Het fijne aan deze plek: we hadden hier een wc én douche! Ons toilet bestond niet meer uit een gegraven gat in de grond en die douche was hard nodig.

De laatste behandeldag was in het lokale gebouwtje van het gezondheidscentrum, hier hadden we dus goede behandelfaciliteiten. Deze dag was wat rustiger dan de vorige, maar we hoefden ons zeker niet te vervelen. Ook hier zaten we aan het einde van de dag vol met nieuwe ervaringen en indrukken. Overigens was dit gezondheidscentrum niet bepaald makkelijk bereikbaar: het lag aardig hoog op de berg, dus veel mensen moesten eerst een half uur naar boven lopen om het te bereiken. En dat terwijl ze bijvoorbeeld een beroerte hebben gehad, of hevige rugklachten hebben! Het is sowieso erg belangrijk dat mensen fysiek veel aankunnen, aangezien de meesten hun eigen land verbouwen en zwaar werk hebben.

Nog even bijkomen in de bewoonde wereld…

Na afloop van de trekking hadden we nog een week lang de tijd voor onszelf gepland, om leuke activiteiten te doen, lekker te eten, nieuwe plaatsen te ontdekken en interessante mensen te ontmoeten.

Ook keken we in deze week al voorzichtig terug op wat we allemaal hebben meegemaakt. We zijn het er in ieder geval over eens dat we erg dankbaar mogen zijn voor deze ervaring, en we een stap in de goede richting hebben gezet. We hebben kunnen inventariseren wat de leefstijl is en waar patiënten behoefte aan hebben en ik denk dat dit nog het belangrijkste is geweest van de hele trekking. Op deze manier kunnen we helpen aan een duurzame manier van fysiotherapie in Nepal.

Ik heb er alle vertrouwen in dat de toekomst iets goeds zal brengen!

— Roxanne Geurink, fysiotherapeute en deelnemer Therapy Trek 2018

 

Dit bericht is geplaatst in Blog . Bookmark de link .
Kom in actie!
Neem contact met ons op
Gratis informatiebijeenkomst
Plan een intakegesprek